ฉันจ้องมองเธออยู่ในเงาของความมืด หลังจากปิดทีวี
เพราะไม่อยากให้แสงกวนตาเธอ
ยามหลับไหลเช่นนี้ดูจะเป็นห้วงขณะเดียว ที่ฉันพอจะกล้ามองเธออย่างเต็มตา

เธอมักกล่าวอ้างสไตล์ทุกครั้ง
หลังจากการทำอะไรที่ดูไม่เข้าท่าและก็บอกว่าตนเป็นเช่นนี้เสมอ
ต้องการสร้างสภาวะแห่งความคุ้นชินให้บังเกิดสินะ ... ในทุกวัน เราต้องแข่งขันอะไรกันบางอย่าง
เราต้องการเอาชนะกันและกันเสมอหรืออย่างน้อยที่สุด
ก็ต้องได้เสพย์ริ้วรอยแห่งความพ่ายแพ้เสียก่อนตะวันจะตกดิน
ต้องมีการพนันขันต่อ  และยื้อแย่งทุบตีเพื่อชิงเอาชัยในบางสิ่ง
นี่คือการหยอกล้อกันเพื่อความสำราญเป็นกิจวัตร

 มิติระหว่างเราซ้อนทับกันอย่างแปลกประหลาด
บางครั้งฉันทำตัวเป็นเพื่อนผู้หญิง แต่บางครั้งดูคล้ายเพื่อนผู้ชาย 
เป็นเหมือนแฟนที่คอยดูแลปรนนิบัติพัดวี  ปรึกษาหารือพูดคุยเรื่องราวต่างๆ
บางครั้งก็เป็นอีหนูบนเตียงวาดลวดลายตวัดลิ้นอยู่ตรงหว่างขานั่น
เป็นเพื่อนคู่ใจขับรถช๊อปเปอร์ไปกับเธอ  เป็นสหายหอบไม้คิวไปแทงสนุ๊ก
และบางครั้งเราก็เป็นคู่แข่งกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ...

 แต่เราไม่เคยโกรธกันนาน มีแต่ความหมั่นเขี้ยวเล็กๆถึงปานกลาง
ใจจริงฉันรู้ดีว่าฉันไม่ใช่สเปกของเธอ   เธอยังคงมองหาผู้หญิงสวยๆน่ารัก หุ่นเอ็กซ์ๆ
อยู่เสมอทุกเมื่อเชื่อวันแต่เหตุที่เราตัวติดกันเกือบ24ชั่วโมงเช่นนี้
คงเป็นเพราะเธอไม่ต้องแบ่งภาคส่วนในตัวเอง เหมือนเวลาอยู่กับใครๆ ละมั้ง

 เธอเป็นตัวเองได้เต็ม100%เมื่ออยู่กับฉัน
และฉันก็เป็นตัวเอง100%เช่นกัน เมื่ออยู่กับเธอ
บางครั้งกลับกลายเป็นความกลัว ฉันยอมให้เธอมีส่วนทับซ้อนใน ชีวิตมากเกินไป
จนกลัวว่ามันจะกลายเป็นช่องโหว่และไม่ได้รับการเติมเต็ม
หากเธอหายไปในสักวัน ...

เธอคงกระหยิ่มยิ้มเยาะในใจถึงความพ่ายแพ้ที่ใหญ่หลวงของฉัน
นั่นคือการมอบใจให้เธอ ฉันไม่รู้หรอกว่ามันจะมีค่าพอรึเปล่า 
รู้แค่ว่าความถี่ของสิ่งต่างๆทีเธอได้รับไป
มันเข้มข้นมากพอที่จะทำให้เธอรู้สึกขาดแน่ๆ อย่าประมาท