ทำไมต้อง Gloomy saturday ?
ทำไมต้องเป็นวันเสาร์ที่แสนเศร้า ?
ทำไมหน่ะเหรอ... ลองอ่านดูสิ

เดือนที่ 9 มิถุนาวิปโยค...

เมื่อฟื้นจากฤทธิ์ยาสลบ...
เธอพบว่าตัวเองอยู่บนเตียงในห้องสีขาว มีแจกันดอกไม้วางบนโต๊ะข้างเตียง
โรงพยาบาล? และเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้  ลูก...
ท้องที่เคยใหญ่โต อุ้ยอ้ายหายไปแล้ว  แต่กลายมาเป็นเด็กผู้หญิงหน้าจิ้มลิ้ม ผมดำยักศก
ที่หลับตาพริ้ม อยู่ในเตียงข้างๆเธอนั่นเอง   น้ำตาไหลลงอาบแก้มหญิงสาวอีกครั้ง
อย่าแปลว่านั่นเปี่ยมไปด้วยความดีใจ  ไม่เลย
ภาระอันใหญ่หลวงที่เขาได้ทิ้งไว้...ลืมตาดูโลกเสียแล้ว





เดือนที่ 8 อาเพทใหญ่พฤษภา...

หญิงสาวในชุดเดรสยาวสีขาว ลูบท้องของตัวเอง ที่นับวันจะมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
และดูเหมือนมันจะไม่สามารถใหญ่กว่านี้ได้อีกแล้ว
เธอไม่รู้จะปลอบประโลมตัวเองเช่นไร  กับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น...
เธอเดินไปตามทางเท้า และได้ยินใครบางคนเรียกจากฝั่งตรงข้าม
นั่น คือเพื่อนสมัยมัธยมนั่นเอง เธอข้ามถนนไปอย่างเร่งรีบด้วยความดีใจ
ทันใดนั้น...ทุกอย่างดับวูบลง

เดือนที่ 6 มีนาอัปราชัย...

ลมร้อนพัดมาปะทะหน้า ผมยาวสลวยดำขลับของเธอ ปลิวสยาย
เธอมองท้องฟ้าอย่างโหยอ่อน   เมฆคิวมูโลนิมบัสสีแดงเข้มแปลกตา
คล้ายว่าเมฆเหล่านั้นจะ ลอยมาโอบล้อมเธอ
ฤา ?พายุกำลังมา...
ห้องสีขาว ที่เคยติดภาพของเขาและเธอ
บัดนี้ไม่มีอีกแล้ว  เธอซื้อสีแดง ใกล้เคียงกับสีเมฆคิวมูโลนิมบัส ที่เห็นวันนี้
แล้วเอามาทา ผนังห้อง ด้วยตัวเธอเอง...คนเดียว

เดือนที่ 4 แพ้พ่ายในมกรา...

บนดาดฟ้าของโรงแรมแห่งหนึ่ง  เธอนัดเขามาคุยเป็นครั้งสุดท้าย
"ที่คลีนิคเขาว่าไง" เขาถามเสียงแข็งโดยที่ตายังจ้องที่ปลายเท้าตัวเอง
"มันหลายเดือนแล้ว เอาออกไม่ได้ อันตรายเกินไป" เธอพูดเสียงต่ำ จนแทบจะไม่ได้ยิน
"เคยบอกแล้วนะ ว่าก็ต้องย้ายไปถ่ายภาพประจำที่ฮ่องกง...รู้ใช้มั้ยว่าต้องทำยังไง" เขาจ้องนัยน์ตาเธอ
ราวกับจะเค้นเอาคำตอบในพลัน เธอเม้มปากราวครึ่งวินาที พยักหน้า แล้วเดินจากไป





เดือนที่ 2 พฤศจิกาแห่งลางร้าย...

เธอค่อยๆไล้อายไลน์เนอร์ชนิดหัวพู่กัน ที่ขอบตาอย่างชำนิชำนาญ
ตวัดหางยาวเรียวตามสมัยนิยม   มันใดนั้นก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำ ด้วยอาการคลื่นเหี่ยนผิดปกติ
เสียงโอ้กอ๊าก ดังเป็นระยะ แฟนหนุ่มที่ดูบอลอยู่หน้าทีวี เห็นท่าไม่ดี จังรีบวิ่งมาดู
"เป็นไรมากมั้ย"  เธอเงยหน้าจากโถ แล้วส่ายหน้าอันเปรอะมาสคาร่า จากน้ำตาที่ไหลเป็นทาง
ไม่กี่น่าทีจากนั้น เธอรีบวิ่งออกจากประตูห้องไป  ด้วยชุดนอนเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่ง
ไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยถาม  เธอก็เปิดประตูกลับเข้ามา แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำอีกครั้ง...





เดือนที่ 1 สวรรค์ตุลา...

หญิงสาวในชุดชั้นใน นั่งไขว่ปลายเตียง หยิบบุหรี่มาโบโร่คริปมินต์ จากกล่องทรงกลม
แล้วค่อยๆจุดมันอย่างเชื่องช้า  หมายจะให้ชายหนุ่มที่นอนแผ่หลาบนเตียงมาช่วย
ด้วยความรำคาญเสียงไฟแช็คหรืออะไรก็ตาม เขาลุกขึ้นแล้วคว้าบุหรี่จากปากเธอ
ดูดควันฟื้ดใหญ่ แล้วพ่นมันเข้าปากเธอ  เป็นอีกครั้งที่เธอต้องถอดชุดชั้นใน... 

.
.
.




วันเสาร์ที่แสนเศร้า...
วันเสาร์หนึ่งในเดือนมิถุนา...
วันเสาร์ที่ฉันลืมตาดูโลก...